Grijs Onderwijs

Het Rapport Rinnooy-Kan kwam in 2007 met opzienbarende cijfers over de toestand van het onderwijs.(zie mijn eerdere artikel) Vanaf het uitkomen van het rapport tot aan 2015 moet voor driekwart van de zittende docenten -dat zijn 47.000 voltijdbanen- een opvolger worden gezocht. ‘De grijze prop’ schiet er binnenkort dus uit. Onlangs was er in de kranten te lezen dat het onderwijs, vergeleken met alle andere maatschappelijke sectoren, de meest vergrijsde bedrijfstak is. Waar de gemiddelde leeftijd van de beroepsbevolking 39 jaar is, bedraagt de leeftijd van de gemiddelde docent in het onderwijs 43 jaar, waarbij mannen ‘ouder’ (gemiddeld boven 45 jaar) en vrouwen ‘jonger’ (ruim 41). Een kwart van de mannen in het onderwijs is 55 jaar of ouder.
Bovenstaand relaas is, zoals we inmiddels wel weten, onderdeel van de algemene onderwijsproblematiek in het Nederlandse onderwijs. Hoewel de vergrijzing een iets afnemende trend laat zien, is er nog steeds weinig aanwas vanuit lerarenopleidingen en lukt het maar niet promovendi, goede alfa’s en bèta’s en andere hoogopgeleiden aan te trekken, ook al was dat een van de glorieuze doelstellingen van Rinnooy-Kan. Erg veel daadkracht toont en toonde onze regering niet in het oplossen van de problematiek. Onze hoop op de minister van Onderwijs stellen lijkt vooralsnog weinig zinvol gezien het feit dat hij, zo verzuchtte Bart-Jan Spruyt in HP/De Tijd, ‘ervoor gekozen lijkt te hebben de geschiedenis in te gaan als de hoedendragende halve bohemien die zich exclusief op de emancipatie van de homofiele medemens toelegt.’
De vergrijzing in het onderwijs legt zoals we zien opnieuw een aantal pijnlijke plekken bloot. Wat moeten we doen tegen de vergrijzing en de feminisering (bij aanwas jonge docenten zijn vrouwen oververtegenwoordigd) van ons onderwijs? Het belangrijkste is een hernieuwde aandacht voor vakínhoud en het terugbrengen van de structureel overdreven aandacht voor onderwijskunde en padagogiek naar beter uitgebalanceerde proporties. De stroom aan onderwijsvernieuwingen heeft, zoals ook geconcludeerd door de Commissie Dijsselbloem , het Nederlandse onderwijs bijzonder slecht gedaan. Dat de huidige misère in het onderwijs vooral door slecht overheidsbeleid kwam bewees de commissie met haar belangrijkste conclusie: ‘De overheid heeft haar kerntaak, het zeker stellen van deugdelijk onderwijs, ernstig verwaarloosd’. De bewijzen zijn overdonderend en we weten allemaal dat het klopt.
Het probleem is niet dat er geen mensen met ambities of relevante opleidingen voor het onderwijs zijn. Het rapport Rinnooy-Kan stelde al dat er een ‘stille reserve’ was van ongeveer 100.000 mensen (promovendi, pas afgestudeerden, goede alfa’s en bèta’s, etc.)die in het bezit zijn van een relevante bevoegdheid. Naast een financiële prikkel moet het onderwijs inhoudelijk ook weer aantrekkelijk worden voor deze mensen. Het parlement heeft de conclusies van Dijsselbloem met instemming en goedkeuring ontvangen dus zou je verwachten dat er met vereende krachten het onderwijs weer op de rails wordt gezet. Maar nog steeds lijkt minister Plasterk meer prioriteit aan de decadente Gay Pride te geven dan aan een degelijk ontwerp van een klassiek curriculum, het teruggaan naar inspirerende docenten die frontaal lesgeven en intellectuele en morele vorming van jonge kinderen en pubers. Extra financiële middelen is volgens de SGP-jongeren een mooie belofte, maar het Haagse adagium ‘Geld erbij, probleem opgelost’ is niet altijd het meest heilzame middel gebleken en zal in deze problematiek ook niet het doorslaggevende element zijn.


Een versie van dit statement is verschenen op de website van de SGP-jongeren.